بادنجان

در دعوات راوندى :كه پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله در خانه جابر بود و بادنجان برايش آوردند و آغاز خوردن كرد و فرمود: اى جابر البته گرمى دارد، فرمود: اى جابر نخست درخت است كه بخدا ايمان آورده آن را با روغن زيتون سرخ كنيد و بپزيد و نرمش كنيد كه در حكمت فزايد. بيان: نام بادنجان نزد عرب مغد يا وغد است.
از امام ششم (ع): بادنجان براى سوداء سودمند است.
حضرت امام هادى (ع): به يكى از كارگزاران خود فرمود: براى ما بادنجان زياد بخر كه در فصل گرما گرم است و در فصل سرما سرد مىباشد، در همه اوقات ديگر معتدل است، و بهر حال سودمند است.
از امام صادق (ع): بر شما باد به خوردن بورانى بادنجان كه دارو است و موجب ايمنى از برص مىباشد، و هم چنين سرخشده آن در روغن زيتون.
از فردوس: پيغمبر (ص) فرمود: بادنجان بخوريد كه درخت آن را در بهشت ديدم، كه به خدايى آفريدگار و نبوت من و ولايت على (ع) گواهى مي دهد، و اگر به قصد شفا بخوريد شفا است، و اگر بگمان ضرر داشتن بخوريد ضرر و بيمارى است.
از انس: پيغمبر اكرم (ص) فرمود: بادنجان زياد مصرف كنيد، كه اول درختى است كه بخدا ايمان آورده است.
(آسمان و جهان-ترجمه كتاب السماء و العالم بحار ج10 54 باب هشتم بادنجان ..... ص : 51)
از امام ششم (ع): در فصلى كه نخل را مىبريد بادنجان زياد بخوريد كه شفاء هر بيمارى است، و آب و رنگ را زياد مىكند و عروق را نرم ميكند و به آب كمر مىافزايد. (2) از امام صادق (ع): در برابر حضرت زين العابدين بادنجان پختهشده در روغن زيتون بود و امام آن را ميل مي فرمود در حالى كه چشم حضرت ورم كرده بود، راوى پرسيد اين غذا را مىخوريد كه چون آتش است؟! حضرت فرمود: ساكت باش، پدرم از جدش حديث كرد كه: بادنجان چربى زمين است و در هر شكمى كه وارد شود بدان نفع مي دهد و شفا مىبخشد.
م(كارم الأخلاق-ترجمه مير باقرى ج1 350 بادنجان ..... ص : 349)